++ วันเดือนปี :: เจี๊ยบ วรรธนา (Ost. Final Score) ++

ใครๆ ก็บอกว่า ชีวิตวัยเรียนเป็นช่วงที่สนุกที่สุดในชีวิต
เมื่อก่อนเราไม่เคยเห็นด้วยเลยสักนิด ก็มันเหนื่อยจะตายไป -_-"
เรียนก็หนัก การบ้านก็เยอะ ไหนจะรายงานอีก เผลอแป๊ปๆ ก็สอบละ
เวลาจะพูดคุยหรือเล่นกับเพื่อนก็น้อยเหลือเกิน

ดูผู้ใหญ่สิอิสระกว่ากันเยอะ จะทำอะไรก็ได้ดั่งใจ
มีงาน มีเงิน มีเวลาส่วนตัว กลับดึกก็ไม่มีใครว่า
อยากเที่ยวก็เที่ยวได้ ไม่มีสอบ ไม่ต้องอ่านหนังสือ
อยากโตเร็วๆ จัง..

มารู้สึกตัวอีกที นี่เราอยู่วัยทำงานตั้งแต่เมื่อไหร่กันนะ
แล้วทำไมมันไม่เห็นเป็นอย่างที่คิดไว้เลยน้อ
วันๆ ก็ยุ่งวุ่นวายอะไรไม่รู้มากมาย แป๊ปๆ ก็หมดวันซะแล้ว
ที่สำคัญไม่มี "ปิดเทอม" อีกแล้ว..

เกือบจะลืมวันเก่าๆ ไปซะแล้ว มานึกออกก็ตอนดูหนัง Final Score นี่แหละ
คิดแล้วก็ขำ เรื่องที่คิดว่ายิ่งใหญ่ที่สุดในตอนนั้น กลับกลายเป็นเรื่องเล็กๆ ในวันนี้ 555

วันก่อนได้ไปกินข้าวกับเพื่อนๆ สามเสน ซึ่งไม่รู้ว่าหลังๆ มารวมตัวกันได้อย่างไร
ดีใจนะ ที่เจอกันแล้วทุกคนยังทำตัวเหมือนเดิม พูดคุยกันถึงวีรกรรมในวันเก่าๆ
แม้บางคนจะดูไฮโซกันไปบ้าง แต่ก็ยังพอไหวล่ะน่า

ดีใจอยู่อย่างหนึ่งว่าแม้ว่าเวลาจะผ่านมาเป็นสิบปี "ชีวิตมัธยม"
ก็ยังให้ความรู้สึกเหมือนเดิมกับทุกๆ คน

คิดถึงจังเลย..

วันเดือนปี : เจี๊ยบ วรรธนา
วันจันทร์ฉันคอยอยู่อังคารก็คอยดู ดูดูว่าเธอเป็นไง
พุธเธอก็ไม่มา เช้าสายก็ไม่มี พฤหัสว่างเปล่า
ศุกร์หรือเสาร์หรือว่าอาทิตย์ ไม่มีวันไหนที่ไม่คิดถึง
ไม่มีวันไหนที่เธอจะย้อนมา สู่วันเก่าๆ ของเรา

วันที่ฉันเจอเธอ วันที่ได้ไกลกัน วันที่เราจูงมือ
วันที่ฉันรักเธอ วันที่ฉันพูดไป วันที่เธอรับฟัง
อีกนานไหมฉันก็ไม่รู้ อีกกี่ปีหรือจะกี่วัน

*อีกนานไหมฉันก็ไม่รู้ อีกกี่เดือน หรือจะอีกปี
กี่หมื่นพันล้านความทรงจำที่มี ไม่เคยไม่คิดถึงเธอ

มกราก็ยาวนาน กุมภาก็เลื่อนลอย
มีนาก็ยังเลื่อนลอย เมษาก็ร้อนรน
พฤษภาก็ทุกข์ทน มิถุนาว่างเปล่า (*,*)

อีกนานไหมฉันก็ไม่รู้..
อีกหมื่นพันล้านความทรงจำที่มี..ไม่เคยไม่คิดถึงเธอ

++ ช้าเกินไปไหมเธอ :: พัดชา AF2 ++

ช่วงนี้มีคนชอบเปิดเพลงนี้ให้ฟัง แล้วมีคอมเม้นท์ตามมาด้วยว่าโดนใจจริงๆ เหมือนเค้าร้องไว้ให้ชั้น
อืม.. ก็โอนะ.. เท่าที่ฟังมา ทั้งเนื้อร้อง น้ำเสียง และทำนอง ก็เพราะดี
เรียกว่าชอบเลยแหละ แล้วก็เชื่อด้วยว่าใครฟังก็ต้องรู้สึกติดหูกันทั้งนั้น
ถ้าไม่นับว่า ไอ้ความหมายในเพลงนี้มันหมายถึงตัวเองแล้วล่ะก็ เฮ้อ..
...
...

ทำไมไม่บอกน่ะหรือ??
ก็เพราะเราเองก็รักเค้าน่ะสิ เพียงแต่ว่าความรักที่มีให้เค้ามันไม่เหมือนกับที่เค้ามีให้เรา
จริงอยู่ที่เมื่อก่อน เราเป็นคนเริ่มความรักอย่างนั้น แล้วเค้าจึงตอบรับมาด้วยความรู้สึกเดียวกัน
นานวันผ่านไป.. เรารู้จักตัวเองมากขึ้น รู้จักเค้ามากขึ้น รูปแบบความรักที่มีให้เค้ามันก็เปลี่ยนไป
แต่เค้ายังคงยึดมั่นในความรักนั้นเสมอมา..

เหตุมันเกิดจากความไม่เข้าใจตัวเองของเรา
คนที่ไม่เคยมีความมั่นใจในตัวเอง ไม่เคยคิดว่าจะมีใครมารัก
จึงคิดที่จะหนีความจริงด้วยการหลอกตัวเอง
ทำให้คนดีๆ ต้องมาจมอยู่กับเราอย่างนี้
โดยที่เราเองก็ได้แต่เก็บความในใจเอาไว้คนเดียว
แต่วันนี้ที่มันทำให้เค้ารู้สึกได้ ก็คงเป็นเพราะความรู้สึกลึกๆ ของเรา
มันร่ำร้องบอกตัวเองว่า.. เราต้องการใคร..

คงไม่มีคำพูดใดจะเหมาะสมกว่าคำว่า "ขอโทษ" และ "ขอบคุณ"
จากนี้ไป.. ก็คงได้แต่หวังให้เราได้คบกันไปในทางที่มันควรจะเป็น
เพราะความรัก ความผูกพันที่มีให้เค้านั้น
มันมากเกินกว่าจะจบลงด้วยการไม่เหลืออะไร..

ช้าไปไหมเธอ : พัดชา AF2
ได้แค่นั้น.. แค่เพียงเพื่อนกัน เธอบอกแค่นั้น
ไม่เคยคิดไกลเหมือนอย่างตัวฉัน เธอเสียใจ
ขอให้ฉันทำใจ...

*ที่ผ่านมาทำไมไม่บอก เธอไม่รักทำไมไม่บอก
พูดออกมา ถ้าเธอไม่รักกัน
ไม่มีใจทำไม่บอก มาบอกกันในวันที่รักทั้งใจ
บอกช้าเกินไปไหมเธอ...

รักไปแล้ว คงทวนเข็มความรู้สึกไม่ไหว
ทำดีเพราะรักกับเธอแค่ไหน นานเท่าไหร่
จะตัดใจยังไง.. (*)

กว่าจะรู้สึกขนาดนี้.. นั้นเนิ่นนาน
แต่กลับต้องเสียใจ ลืมรักเธอเพื่อเริ่มใหม่
ให้หมดเวลาที่เหลือ.. ที่หายใจ.. ก็ไม่พอ.. (*)

++ไม่ต้องรู้ว่าเราคบกันแบบไหน : ดา Endorphine++

ช่วงนี้มีคนมาถามบ่อยๆ เกี่ยวกับเรื่องราวความรักของเรา และคำถามที่เจอส่วนมากก็คล้ายๆ กัน เช่น

เจอกันได้อย่างไร?
คบกันนานหรือยัง?
ทำไมถึงคิดว่าเป็นคนนี้?
และ ที่ช่วงนี้เจอบ่อยมากคือ "เมื่อไหร่แต่งงาน?"
แต่จะว่าเค้าก็ไม่ถูก เพราะเราเองก็ยังอยากรู้เรื่องของชาวบ้านเค้าเหมือนกัน -_-"

เฮ้อ...
ตอบได้ก็ตอบ ตอบไม่ได้ก็บอกไม่รู้

แต่ให้พูดบ่อยๆ มันก็เซ็งเหมือนกันนะ คำถามอื่นมีตั้งเยอะแยะ ทำมั๊ยมาอยากรู้ไอ้เรื่องเดียวกันหมดซะได้

บางอย่างมันก็ยากเกินจะอธิบายจริงๆ
ก็ความรักเป็นเรื่องของคนสองคนนี่นา

รู้กันแค่สองคนก็พอแล้ว จริงไหม??

ไม่ต้องรู้ว่าเราคบกันแบบไหน : ดา Endorphine (Sleepless Society2)
ใครอาจจะไม่เข้าใจ ว่าความสัมพันธ์ของเรานั้นมันเป็นเช่นไร
และใครอาจจะเข้าใจผิด และคงคิดไปและคงเข้าใจตามที่เห็น

*คงมีเพียงเราสองคนท่ามกลางหมู่ดาวมากมายที่รู้กันในใจ
มันจำเป็นด้วยหรือ ที่ต้องอยู่ในกฏเกณฑ์ที่ใครบางคนกำหนด ว่ารักเป็นอย่างไร

**ไม่ต้องรู้ว่าเราคบกันกันแบบไหน
ไม่อาจหาคำคำไหนมาเพื่ออธิบาย
ไม่ต้องรักเหมือนคนรัก ก็สุขหัว..ใจ
เพียงแค่เราเข้าใจ ก็เหนือคำอื่นใดในโลกนี้

เราอาจจะแยกกันอยู่ไม่นอนด้วยกันทุกคืนทุกวันอย่างคู่ใคร
อย่างน้อยมีเธอที่เข้าใจแม้จะไม่มีผู้ใดเข้าใจความรักนี้
(*,**,**)

++ ได้หรือเปล่า :: ละอ่อน ++

ความรักบางทีก็เป็นเรื่องที่ยากจะเข้าใจเนอะ
เวลาไม่อยากจะรัก ไม่ว่าคนนั้นจะแสนดียังไงก็ไม่รักอยู่ดี
แต่เวลาที่นึกจะรักใครขึ้นมาสักคน
กลับกลายเป็นใครก็ไม่รู้ที่ไม่เคยคิดมาก่อนว่าจะคบกันได้

คงเพราะ "ความรัก" เป็นสิ่งที่ไม่สามารถจะคาดเดาอะไรได้เลย
สุข.. เศร้า.. เหงา.. อบอุ่น.. ร้องไห้.. หัวเราะ..
มันจึงมีสเน่ห์ที่ทำให้ใครๆ ก็อยากจะเข้าไปผูกพัน
และถ้าลองได้รักใครเข้าไปจริงจังแล้วล่ะก็
มันคงยากที่จะถอนตัวออกมาได้โดยไม่รู้สึกอะไร

พอรักกันแล้วมันอยากได้ยินว่า "รัก" นี่นา
แม้ว่าคำพูดจะไม่สามารถยืนยันได้ว่าทุกอย่างจะต้องเป็นจริง
แต่อย่างน้อยมันก็มีความหมายสำหรับคนที่รอคอย
แค่ได้ยินคำนี้จากคนที่เรารู้สึกดีๆ ด้วยมันก็ดีใจแล้วล่ะ
ทำให้อุ่นใจได้ว่าเราไม่ได้คิดไปเองคนเดียว..

ว่าแต่.. อย่าทิ้งกันนะ!
ได้หรือเปล่า : ละอ่อน
รักเป็นเช่นไร บางครั้งทำไมมีคำร่ำลา
ก็ยังไม่เข้าใจ ชั้นเห็นบางคนยังเสียน้ำตา
ไม่อยากจะพบเจอเรื่องราวเหมือนอย่างนั้น
อย่างมีคำยืนยันได้ไหม

*ถ้าชั้นจะรัก ถ้าชั้นจะฝากใจ เธอเองต้องสัญญามาก่อน
ว่าเธอจะรัก มั่นคงและแน่นอน ไม่คิดที่จะทิ้งไป (ได้หรือเปล่า)

อาจดูว่าง่ายไป ที่ฉันต้องการแค่คำพูดจา
แต่ฉันจะมั่นใจ ถ้าเป็นคำที่เธอพูดมา
ไม่อยากให้รักเราเป็นเพียงแค่ความฝัน
หากเธอจะยืนยันได้ไหม.. (*)

อยากขอเพียงถ้อยคำที่จริงใจ
จะนานสักเท่าไหร่ ก็ยังคงจะรักเธอ..

++ ทำไมต้องเธอ :: เบิร์ด ธงไชย ++

ไม่เข้าใจตัวเองเลยจริงๆ ตั้งแต่มีความรัก.. พฤติกรรมก็เปลี่ยนไปในแบบที่ไม่คิดว่าจะทำไปได้

อยู่ด้วยกันทีไร เรากลายเป็นเหมือนเด็กทุกทีสิ
ไอ้โน่นก็งอน ไอ้นี่ก็ร้องไห้ เดี๋ยวๆ ก็เงียบ แป๊ปๆ ก็น้ำตาซึมอีกละ
บางทียังแปลกใจตัวเอง นี่ชั้นอ่อนแอขนาดนี้เลยรึ??

เหมือนเคยได้ยินว่า "ผู้หญิงเวลาแต่งงานแล้วจะโง่ลง"
จากเคยไปทำงานเองได้ ก็จะไปเองไม่ได้ หรือถ้าไปได้ก็จะต้องบ่นๆๆ
จากเคยไปไหนมาไหนคนเดียวสบายๆ ก็พาลจะเสียเซลฟ์ไปไม่ได้ขึ้นมา
จากเคยทำอะไรเองตลอดไม่รบกวนใคร ก็พาลจะง้องแง้งขึ้นมา ทำให้หน่อยสิ

เราจะเป็นอย่างนั้นไหมหว่า??

เมื่อก่อนมั่นใจเต็มร้อยว่าชั้นไม่เป็นหรอกอย่างนั้นน่ะ
แต่ตอนนี้ชักจะเริ่มหวั่นไหวแล้วสิว่า ไอ้ที่พูดไว้จะมีการคลาดเคลื่อนซะแล้ว
ก็ดูสิ..นับวันจะยิ่งด้อยความสามารถลงไปทุกที

เฮ้อ..

ไม่ต้องหัวเราะเลย! เพราะเธอนั่นแหละ!!
ทำไมต้องเธอ : เบิร์ด ธงไชย
ก็มันไม่อยากรู้ ก็มันไม่อยากรัก
ไม่มีเวลา ที่จะคิดที่จะสนใจ
แต่พอได้เจอะเธอ ก็ดูชีวิตมันผิดเพี้ยนไป
ฉันกลายเป็นคนอ่อนแอ ไม่ชอบเลย

*เมื่อไหร่ที่อยู่ใกล้เธอ ฉันรู้สึกราวกับเคลิ้มไป
ไม่เป็นตัวเองไม่เหมือนเคย
แต่พอเธอห่างหายไป คิดจะลืมยังไม่ได้เลย
ทำไมต้องเป็น(เธอ)ไม่เข้าใจ

นี่ตัวฉันเองหรือ เปลี่ยนไปถึงเพียงนี้
หมดความเข้มแข็ง และเหตุผลไปอย่างอย่างง่ายดาย
อาจเป็นเพราะเธอนั้น ที่เดินมาหาเข้ามาค้นใจ
แล้วฉันก็เลยเปลี่ยนไป เพราะรักเธอ (*,*)

ชีวิตต้องมาเปลี่ยนไป..เพราะรักเธอ..

++ ฟ้าเปลี่ยนสี :: โรส ศิรินทิพย์ หาญประดิษฐ์ ++

เมื่อวานเป็นวันที่รู้สึกแย่มากๆ อย่างไม่มีเหตุผลที่แน่นอน
มันเซ็ง..เบื่อ..หงอยเหงา จะทำอะไรก็ดูจะหดหู่ไปซะหมด
แม้จะพยายาม cheer up ตัวเองยังไงก็ไม่ดีขึ้น
หาเพื่อนคุยก็แล้ว หากิจกรรมทำก็แล้วทำให้วันเวลามันผ่านไปเร็วๆ เมื่อไหร่จะหมดวันสักที

17.00 น. เลิกงานแล้วก็ยังรู้สึกเหงาเช่นเดิม
หาเพื่อนไปกินข้าว ดูหนังฆ่าเวลาดีกว่า
พอได้มีคนพูดคุยด้วย ความรู้สึกแย่ๆ ที่มีก็หายไป กำลังใจดีๆ กลับคืนมาอีกครั้ง
ที่จริงสิ่งที่เค้าพูดก็ไม่ได้มีอะไรมาก แต่อย่างน้อยก็พอจะ "สะกิด" ให้เราได้คิดเปลี่ยนมุมมองตัวเองเสียใหม่
ชีวิตเรายังดีกว่าใครอีกหลายคนที่ไม่มีใครรัก

สองชั่วโมงกว่าๆ ในโรงหนัง.. แอบมองคนข้างๆ หลายครั้ง
อดคิดไม่ได้ว่า หากคนที่นั่งข้างๆ ตอนนี้คือ "เค้า" ก็คงจะดี..
ใจร่ำๆ อยากเจอเค้าจัง ป่านนี้จะคิดถึงเราไหมนะ??

ไม่ได้คิดเลยว่าตกตึกจะได้เสียน้ำตาอีกครั้งให้กับความรัก
แต่พอได้ร้องไห้ออกไป มันก็รู้สึกผ่อนคลายไปได้นิดนึง

แม้ในที่สุดจะไม่ได้เจอกัน แต่ก็ใช้เวลา2ชั่วโมงนั้นพูดคุยปรับความเข้าใจกัน

..ดีจังที่มีคนรัก..

เชื่อว่าน้ำตามันคงอยู่ได้ไม่นาน วันดีๆ ที่รอคอยคงมาถึงในไม่ช้า
กว่าจะถึงวันนั้น "สู้ๆ สู้ตาย!!"

ฟ้าเปลี่ยนสี : โรส ศิรินทิพย์ หาญประดิษฐ์
อยู่กับรอยน้ำตา อยู่กับวันที่ฟ้าหม่น ไม่มีสักคนจะเห็นใจ
เหนื่อยมานานแสนนาน เหนื่อยกับคืนฝันร้าย ไม่มีอะไรที่สวยงาม

*มันอาจเป็นเพียง แค่บททดสอบจากเบื้องบน
คงมีเหตุผลที่เป็นอย่างนี้

**บอกใจอย่าได้ไหวหวั่น สักวันฟ้าจะต้องเปลี่ยนสี
ชีวิตคงไม่ร้ายกว่านี้ ต้องมีวันพรุ่งนี้ที่เป็นของเรา

เจ็บเป็นธรรมดา ปล่อยน้ำตามันไหลไป ห้ามมันไม่ไหวก็ช่างมัน
แต่อย่าเพิ่งท้อใจ ปลอบตัวเองอยู่ทุกวัน ว่าคงไม่นานจะพ้นไป (*,**)

ชีวิตคงไม่ร้ายกว่านี้..ต้องมีวันพรุ่งนี้ที่เป็นของเรา

++ ไม่รู้จะเลือกใคร :: ชาคริต แย้มนาม ++

เคยเห็นคนนั่งกลุ้มใจเรื่องความรักในแบบที่ต่างกัน

บางคนทุกข์เพราะอกหักรักเขาข้างเดียว อันนี้ก็พอจะเข้าใจ
แต่กับบางคนที่ทุกข์เพราะมีรักเนี่ยน่าแปลกใจนัก
มีคนมารักก็น่าจะดีใจ แต่ทำไมถึงกลายเป็นกลุ้มไปได้??

อย่างว่าแหละค่ะ..
บางอย่างหากไม่เกิดกับตัวเองก็คงจะไม่รู้หรอก

ไม่ว่าจะเลือกทางไหนก็ต้องมีคนเจ็บปวด
ไม่รู้จริงๆ ว่าควรจะทำอย่างไรดี..

ไม่รู้จะเลือกใคร : ชาคริต แย้มนาม
ทนอยู่ในความกังวลไม่รู้ทางออก
บางสิ่งจะบอกตรงๆ ก็ช้ำใจ
ความผิดที่ตัวเราเองสร้างไว้ ยิ่งใหญ่
เธอคงจะลังเลใช่ไหม ถ้ารู้

*ถ้าบอกว่าฉันนั้นมีรัก ไม่โปร่งใส หัวใจใช่มีแค่เธอ
เขาก็ยังรักฉันอยู่เสมอ ไม่อยากตัดสินใจ

**ไม่รู้จะเลือกใคร จะหันไปทางไหน ก็มีแต่ความรักดีๆ ให้ฉัน
ถ้าเสียคนหนึ่งไป ฉันคงใจหายเหมือนกัน

แต่ฉันจะเลือกเธอ หรือจะเลือกเขา ก็ปวดร้าวในใจเท่ากัน
ก็ความรักที่เธอและเขามีให้ฉัน มันแสนจะดี จนวันนี้ไม่อยากจะเลือกใคร (*,**)